بعد از کشیدن نفسی راحت دستمال کاغذی مچاله ای از جیبش در آورد و عرق پیشانی و سرش را پاک کرد به صندلی تکیه داد و چشمهایش را بست. هنوز دقیقه ای نگذشته بود و چشمهایش گرم نشده بود که تلفن همراهش زنگ زد. با زنگ مضحک تلفن ،دستپاچه از خواب پرید و گوشی را برداشت.

از ظاهرش اینطور بر می آمد که حدودا سی تا سی و پنج ساله باشد و لحن صحبتش طوری بود که می شد فهمید اگر زن ذلیل نباشد، پیر پسر بچه ننه ایست که از طرف مادرش مواخذه می شود تا آنچه برای میهمانی شب لازم بوده را به درستی تهیه کرده باشد.

لحظه اولی که کله مقابلم ظاهر شد نسبت به آن حس عجیبی داشتم که بیشتر از نا خوشایندی به آشنایی می زد و همین باعث شده بود تا در طول مسیر متوجه صاحب کله باشم تا سر نخ آشنایی پیدا کنم. حالا این لحن صحبت و حرکات فک و صورت بیشتر کنجکاوم کرده بود ولی چیزی دستگیرم نمی شد.

از کت و شلوار سرمه ای و پیراهن سفیدش حدس می زدم که مانند خودم کارمند باشد و عینک ضخیمش بیشتر مجابم می کرد که یک حسابدار یا متصدی بانک ببینمش. اما هنوز نمی توانستم آشنایی واضحی پیدا کنم. در فکر خیال صاحب کله بودم که آن صدا با لهجه ای که حالا آشنا می نمود، دوباره بلند شد: “آقا نگهدار، آقا نگهدار”…

صاحب کله بلند شد و کیسه های میوه را از زیر پایش برداشت و با همان حالت ورود به سمت در رفت، کیسه دست راستش را زمین گذاشت و از جیبی که تلفن همراه و دستمال کاغذی را بیرون آورده بود اسکناس مچاله ای در آورد و به راننده داد.

در بسته شد، ماشین حرکت کرد و عکس لحظه ای که سوار شده بود آن کله تاس از مقابلم چشمانم غیب شد. با رفتنش انگار خاطرش هم از ذهن من پیاده شده باشد.

مینی بوس پشت چراغ قرمز نواب ایستاد، بعد از دونفر دیگر کرایه را حساب کردم و پیاده شدم. هنگام پیاده شدن احساس کردم چیزی از رکاب ماشین بیرون افتاد دولا شدم و برداشتمش. یک کارت شناسایی بود.

بانک ملی ایران شعبه میدان فردوسی… علی احمدی… متصدی امور بانکی …صادره از… و در کنار مشخصات عکسِ صاحب کله بود با اندکی مو و لبخندی مصنوعی بر لب… و دست آخر جمله معروف پشت کارتها ” از یابنده تقاضا می شود کارت را به نزدیکترین صندوق پستی بیاندازد” . خنده ام گرفت .حالا آن آشنایی که در کله ای تاس دنبالش بودم را پیدا کرده بودم…

علی احمدی، هم کلاسیِ سال سوم دبیرستان که روی نیمکت جلویی ام می نشست با آن لهجه که علی رغم تلاشش از دهانش بیرون می پرید و باعث خنده ی ما می شد. یک لحظه ، تمام خاطرات آن سالها از ذهنم گذشت…

قدم زنان و در فکر علی احمدی سر کوچه رسیدم، کارت را از جیبم بیرون آوردم تا به صندوق پست بیاندازم. برای بار آخر نگاهی به آن انداختم. آن احساس عجیب آَشنایی حالا بیشتر خودش را نشان میداد… بینی عقابی علی در عکسِ سه در چهار کارت پرسنلی اش هم معلوم بود… منصرف شدم با خود فکر کردم که شعبه فردوسی نزدیک محل کارم است، شاید فردا فرصتی پیدا کنم و به این بهانه بار دیگر ببینمش…

هنوز 2 ساعت تا پایان ساعت کاری مانده بود، با این بی حالی و کلافگی واقعا نمی توانست کار کند. کاغذهای روی میزش را کمی ورق زد و با فریبکاری خواست اینطور جلوه کند که مشغول کار است. از همه اینها بد تر و شاید علت این تشویش همین تحریک گاه بگاه بود که از صبح سراغش آمده بود.

خیلی شانس آورده بود که امروز رئیس دست از سرش برداشته و هر ده دقیقه صدایش نمی کرد و گرنه هیچ چیزی نمی توانست جلوی خنده کارمند های بیکاری را بگیرد که با کنجکاوی به شلوار قلمبیده همکارشان نگاه می کنند.

مدام تصویر اتفاقات شب قبل و احتمالا امشبش جلوی چشمش می آمد خودش را می دید در بین دوستانش که باز دستش انداخته بودند و می گفتند «تو مرد نیستی و نداری، مگه میشه آدم به سی و دو سالگی رسیده باشه و کاری نکرده باشه» و بعد صدای قهقهه آنها توی سرش منفجر می شد.

چند دقیقه ای از فکر دیشب بیرون می آمد و در فکر امشب فرو می رفت که چطور باید با آن زن رو برو شود. از شب قبل تا حالا هزار بار منصرف شده بود هزار بار آن صحنه جلویش می آمد که بدون هیچ حرفی در برابر زن مات مانده و می خواهد گریه اش بگیرد. حتی می دید که از اتاق فرار می کند و دوستانش پشت در از خنده تک تک روی زمین می افتند.

این فکر و خیال ها مدام می رفت و می آمد تلفن دوستانش هم همینطور، از سر بد جنسی پنج شش بار زنگ زده بودند و برایش توضیح می دادند که چکار باید بکند و اگر نکند چه بلایی سرش می آورند. نسبت به تلفن حساس شده بود زنگ که می خورد قرمز می شد، حس می کرد همه می دانند چه برنامه ای دارد، حتی مسئول دبیرخانه که قبل از او اولین آدم دست و پا چلفتی بانک بود.

ساعت کاری کم کم داشت تمام میشد وسایلش را با دستپاچگی جمع و جور کرد، سعی می کرد طوری آلت قلمبیده اش را لای پاهایش بندازد که وقتی ایستاد کسی متوجهش نشود واقعا لحظات کلافه کننده ای بود. گوش ها و گونه هایش قرمز شده بودند و مدام آب دهنش را قورت می داد.

از پشت میز بلند شد و کتش را مرتب کرد در حالی که پاهایش را به هم می فشارد تا چیزی معلوم نشود. دوباره آب دهانش را قورت داد و بدون این که با کسی خداحافظی کند خیلی سریع از اتاق بی رون آمد. هر قدم برایش مثل این بود که پا روی میدان مین می گذارد و هر لحظه امکان دارد چیزی زیرش منفجر شود.

باید از سالن اصلی عبور می کرد تا به درب خروجی برسد. ده بیست متری جلوتر نرفته بود که متوجه شد کسی از پشت صدایش می زند. سرش را بر گرداند همین که نگاهش به او افتاد یک لحظه نفسش در سینه حبس شد. همکارش بود، خانم اولی، کیفش را که روی میز جا مانده بود برایش آورده بود.

دست پایش شل شد حتی دهانش کج شده بود نمی دانست چه باید بگوید، اتفاق بد تر هم افتاد این دستپاچگی باعث شد آلت لعنتی کار خودش را بکند و مثل یک فنر از بین پاهایش بیرون بپرد. دنیا داشت دور سرش می چرخید احساس می کرد تمام اداره بر گشته اند و اورا نگاه می کنند حتی در آن توهم دوستانش را می دید که از خنده روی زمین ریسه می روند.

در یک عکس العمل غیر ارادی کیف را از خانم اولی گرفت و بندش را به صورتی همایل به دوش انداخت طوری که کیف جلوی شلوارش بیفتد و مثلا آن گند کاری پنهان شود و بدون این که چیزی بگوید دوان دوان از بانک خارج شد.

به طرف پارکینگ می دوید خدا خدا مر کرد که زودتر به ماشین لعنتی برسد.ایستاد دستش را در جیبش کرد سوئیچ آنجا نبود. دوباره جیبش را گشت اما پیدایش نمی کرد. تمام جیبها حتی کیفش را زیر و رو کرد اما سوئیچ نبود. تازه یادش افتاد که آن لعنتی را هر روز در کشوی پایینی میزش می کذارد.

واقعا داشت گریه اش می گرفت، چرا در آن لحظه لعنتی باید این فراموشکاری سراغش می آمد. اصلا امروز نفرین شده بود، با آن رفقای لعنتی و آنز زند بدکاره احمق که باید امشب ترتیبش را می داد.

یاد حماقت دیشب و آن شرط احمقانه افتاد که قبول کرد با یک زن بخوابد تا آنها باور کنند مرد است. و گرنه جلوی همه آنها لخت شود تا مردانگیش را ببینند.. با خودش می گفت کاش همانجا لخت می شدم و یکبار برای همیشه ماحرا را تمام میکردم. اما کار از کار گذشته بود باید شرط را احرا می کرد.

به ساعت نگاه کرد. 4:25 دقیقه، باید زود تر به خانه می رسید. لگد محکمی به در ماشین زد و از در پشت پارکین به شمت خیابان رفت. تمام دور و ورش را از زنان می دید انگار که هیج مردی در خیابان نیست حس می کرد همه آنها می خواهند به درون بکشندش.

دست بلند کرد یک تاکسی ایستاد. خودش را داخل آن انداخت در این چند دقیقه اصلا متوجه نبود که راست کرده یا نه دیگر برایش مهم هم نبود انقدر ترس فرایش گرفته بود که واقعا چنین چیزی مهم نمی نمود.

راننده از همان ابتدا شروع به صحبت کرد از آن آدمهای وراج بود که از همه چیز حرف می زنند.راننده مدام غر غر می کرد اما هیچ چیز از حرفهایش را غیر از این قسمت نشنید. می گفت دو ساعت قبل زنی را سوار کرده که مدام سعی می کرده تحریکش کند و می گفته که هر کاری دوست داری با من بکن اما کرایه نگیر و … .

به رسید کرایه راننده را حساب کرد و پیاده شد. نمای خانه در برابرش مثل فاحشه خانه های کثیف پایین شهر جلوه می کرد. تمام وجودش را نفرت گرفت اما نمی توانست این نفرت را بروز دهد تا سعی می کرد فریادی بزند یا از تصمیمش منصرف شود خنده های وقیحانه جلویش می آمدند و تمام نفرتش مغلوب یک سر خوردگی عاجزانه می شد.

زنگ زد همخانه اش که ساعت کاریش زود تر از او تمام میشد در را باز کرد. و با حالتی که جلوی خنده اش را می گرفت از چارچوب در کنار رفت و فریاد زد «مرد بزرگ اومد».

خنده های هیولا وار به گوشش می رسید اما اینبار واقعی. دنیا داشت روی سرش خراب میشد. بغضش گرفته بود هیچ اثری از عتماد به نفس درونش نبود. پاهای سست دستهای سست و صورت بی روح.

یکی فریاد زد « هی مرد تو قراره ترتیب اون و بده نه اون ترتیب تورو »، پشت بندش یکی ریگر گفت « شانس آوردی که ازدواج نکردی و گرنه از شب اول زنت با یکی دیگه می خوابید». پشت سر هم حرفهای نیشدار روانه اش می کردند و هیچ توانی برای مبارزه نداشت.

سرش را پایین انداخت و به اتاق رفت، در را بست چفتش را انداخت و روی تخت پهن شد. انگار تمام خستگی ها بدنش را احاطه کرده بود و رمقی برایش نمانده بود تا به خود حرکتی بدهد. در آستانه بزرگترین اتفاق زندگیش کاملا بی اختیار بود هیچ قدرت تصمیم گیری ای نداشت.

نمی دانست که دارد بی پروایی می کند و معصومیتش را از دست می دهد. یا در مجبورش کرده اند که کشاکش با یک جهل احمقانه را تجربه کند. در آن حالت خلصه لحظه لحظه زندگیش را مرور می کرد. لحظه هایی خالی از زن.

یادش افتاد غروب آن روزی در 15 سالگی اش که در مدرسه یک گوشه جمع شده بودند و به عکسی که در آن زنی روی بدن یک مرد خوابیده بود نگاه می کردند. و او تمام بدنش می لرزید.

از آن هفت هشت بچه ای که آنجا بودند همه خود را با دستمالی و … ارضا کرده بودند اما او که از بقیه خجالت می کشید و همیشه یک بچه منظبت بود جرات چنین کاری را نداشت. و یادش می آمد که آن روز بعد از ظهر وقتی به خانه اش رسیده بود با ترس و لرز به گوشه اتاقش رفته بود و با همین حالتی که الان خوابیده روی تخت افتاده بود و خودش را ارضا کرده بود.

تمام آن روز با جزئیات کامل از دیدگانش می گذشت

عقب عقب رفت وخودش را روی مبل تک نفره رنگ و رو رفته ای که مثل جای جای این خانه بوی تنهایی می داد ولو کرد، دستهایش را پشت سر گذاشت و در فکر و خیال فرو رفت که چار قلم آفتابه و لگنش را کجا بچیند، در همبن حال از فرط خستگی خوابش برد، آنقدر آرام و مظلوم که انگار پس از سالها به خانه پدری بر گشته.

…

نمی دانست چند ساعت خواب بوده، آن اتاق تنهایی هم که پنجره ای به بیرون نداشت، مهم هم نبود چون سر حال بود و آماده تا تمیز کاری و رفت و روب را شروع کند. قبل از همه سر میز رفت و دنبال تقویم گشت تا صفحه ای که شماره را در آن نوشته بود …

ادامه دارد…

می گفت که

صحبتش را قطع کرد : نه اینطورم نیست که همیشه همه چیز منفی باشه بعضی وقتا شاید بعد از باز کردن در یه پاکت ببینی که توش یه چکه 1 ملیونیه یا این که یه ماشین زمان تو انباری متروک خونت پیدا کنی. به نظر من این ریسکه ولی ارزشش رو داره.

با قیافه حق به جانب گفت: اگر شانس تو یا منه مطمئن باش تو اون پاکت هیچ چیز غیر از میکروب سیاه زخم یا چه می دونم برگه احظاریه دادگاه نیست، من از خیرش می گذرم دنبال دردسر نیستم.

خیلی عصبی پاکت سیگار ارزان قیمتش را از جیب در آورد و بدون این که به دوستش تعارف کند سیگاری روشن کرد. چند لحظه ای به فکر فرو رفته بود اما از بی حالتی چشمانش معلوم بود که تفکرش عمیق نیست. اولین پک را بیرون داد : چه خوبه که هنوز می تونی به این چیزا فکر کنی من از 5 سال قبل تا حالا هیچ وقت ذهنم بیرون از این خراب شده نرفته یعنی وقتش رو نداشتم که بتونم فکر دیگه ای داشت ه باشم.

…

پایان وقت ناهار رسید و زنگ کار به صدا در امد دوستش که صحبت از امریکا را پیش کشیده بود در حال آماده شدن گفت :تو نپرسیدی که برای چی من این صحبت رو وسط کشیدم. من منظور خاصی دارم، یه برنامه ام ریختم چند نفریم تصمیم گرفتیم که یه کار بزرگ بکنیم شاید توام بتونی سهمی توش داشته باشی و به یه نون و نوایی برسی. فعلا خداحافظ فردا وقت ناهار می بینمت و باهم صحبت می کنیم.

سیگارش را در ظرف غذا خاموش کرد، چند قلپ آب خورد و آماده برگشتن بر سر کار شد. در چند قدمی که تا کارگاه مانده بود با خود فکر می کرد که گیر چه آدم احمقی افتاده، در کشوری که برای یک لقمه نان باید مثل سگ از بوق صبح تا لنگ شب کار می کردند عده ای آدم بیکار بودند که تمام فکر و ذکرشان رفتن به آمریکا بود و تصوری غیر از آنچه در فیلمها از آن دیده بودند نداشتند.

باز با خودش فکر کرد بدش نمی آید از این شرایط خلاص شود اما واقعا راه عملی وجود ندارد سفر پول می خواهد زندگی پول می خواهد همه چیز پول می خواهد.

یاد سال 1980 افتاد که عمده پسر ها پس از آغاز جنگ از کشور فرار کردند و خیلی از آنها هم بودند که قاچاقی به آمریکا رفتند عموی خودش هم از انها بود اما الان در این شرایط بعید می نمود که دوباره بشود چنین کاری کرد.

…

در تمام 6 ساعت باقی مانده کاری ذهنش در گیر این چرندیات بود و نمی توانست از آن خلاصی پیدا کند. در لحظاتی فکر می کرد، چطور یک مسئله انقدر احمقانه ذهنش را اشغال کرده و آخر سر یادش امد آخرین باری که به مسئله ای غیر از روزمره گیهایش فکر کرده در خاطرش نیست و ذهنش بدون شک تشنه تفکر جدید است.چیزی که بی معنی و مهمل بودنش اهمیتی ندارد تنها باید باشد تا دریچه جدیدی برایش باز شود.

…

آن روز گذشت و زنجیره بی انتهایی از تفکرات که معلوم نبود مصداقی از عملی اند یا تفکر پایه و محرکی به ذهنش آمدند تمام ساعات شب را هم در این خلصه بی معنی فرو رفت و فردا با بی حوصلگی و کسلی سر کارش حاصل شد.

…

یک هفته ای به این منوال گذشت و بعد از یک هفته نامه توبیخی که از سوی سر شیفتش به او رسید تمام این حالات را از بین برد و به یادش آورد که در این چهار دیواری بی سقف از هیچ چیزی که غافل شود از زندگی غافل شده و هر یک ساعت که کار نکند یک ساعت به عدم نزدیک تر می شود. به سان آدم های ضعیف النفس و بی اراده دوباره ماشین کار بی شعور شد و در 50 سالگی فهمید که حتی جرات تفکر هم نداشته و کلا ریده شد به هیکلش.

]]> http://mrkhalili.wordpress.com/2008/05/19/fereshte/feed/ 3 mrkhalili angel_death http://mrkhalili.wordpress.com/2008/04/28/meme/ http://mrkhalili.wordpress.com/2008/04/28/meme/#comments Mon, 28 Apr 2008 20:25:54 +0000 mrkhalili http://mrkhalili.wordpress.com/2008/04/28/meme/ ]]>

وقتی بعد از بارها و سالها دوباره حسی در من پیداشد که دستم را از پشت باز کرد و سرم را از خاک به آب گذاشت. چقدر پرواز کردم و چه رویاهایی که به خاطراتی دور تبدیل شده بودند را بیرون آوردم.به سان تشنه ای که نه سراب می بیند بلکه آب است و واقعا آب.

اما هیچ وقت نمی دانستم و بیشتر از آن نمی خواستم باور کنم که این ترس اندک که در گوشه های ذهنم ایستاده، تمام قد در برابرم خواهد ایستاد و صورتی را که از خاک آمده به خاشاک خواهد کشاند.

نمی خواهم از احساسم بگویم که گرچه هنوز هست اما قابل بروز نیست، حرف من اینبار از واقعیت است. از واقعیتی که ظاهرا این روزها میل به انزوا و امتناع دارد و نمی فهمد که در پشتش مردی نشسته که به آن امید دارد. و از حقیقتی که اگر چه همیشه دشمن واقعیت شده و در زمانه آهن و سنگ بیشتز از یک رویای پیچیده و محال معنی نمیدهد.

بله برادر می خواهم از این قسم بد بختی ها که امروز من را تا گردن فرو برده بنویسم.

این شبها تصویر لبخند های که در انتظار لبخند من خشک شده را نمی توانم فراموش کنم، لبخند هایی که رمقی برای پاسخشان باقی نمانده، چقدر خسته اند این عظلات صورت در جنگ با تفکرات باطل و سمی ذهنم که به زور به سمت لبخند هدایت می شوند. و باز چقدر خرد کننده است این کشمکش بی حاصل.

مدتها بود که نمی خواستم از زرد ها و درد ها بنویسم اما چه کنم که مجبورم می کنند، تو خودت خوب میدانی برادر که این بار نیاز من از جنس نیاز بود و مطلعش چیزی فراتر از ناز اما انگار تعابیر بی معنی و تکراری این دنیای درد باعث شده تا محبوب مطلوب را در حد تجربه های بن بستی ببینید که هر روز بارها تکرار می شود.

و چقدر و می گویم، و مجبورم که با این و پیوست دهم این درد ها و سردها و زرد ها را وگرنه چه کنم؟؟؟ و باید بگویم که وقتی نیاز از ناز گذشت  این گونه می شود و همه چیز پیوندی می شود از ناکامی و نادانی و نا آرامی.

برادر می دانم فریاد های من حاصلی ندارد و هر وقت که بیان شده در دلم خسران شده و هر وقت که بیان نشده راز های بی مکان در این دل و ذهن بی حیای همه جایی، که اینروزها نه می تواند به هر جایی و هر کسی چنگ بزند که منجیش از پشت پرده های دریده از چنگ نهان شود و نه می تواند باور کند که از کعبه گشاده گردد این در. این حال و روز من است.

من حال بدی دارم برادر، آن قدر بد که به آشنایی در لحظه جدایی می ماند و آنقدر بد تر از آنکه راهی برای برگشت نباشد و آنجا صفحه آخر. افسوس می خورم که دست از دامن خدا برداشتم و چقدر این تنها امیدی که مرا بارها نگه داشته از آن دورها خودنمایی می کند که خواهد آمد و خواهد آورد و خواهد برد این درد.

دعا کن برادر حال من اینروزها خوش نیست.

Artist(Band):Leonard Cohen

آن آدمک آبی دارد غرق میشود

برگرد

آن آدمک آبی

در تقاطع خیال زردها و دردها غرق میشود

برگرد

باور نمی کنم که نشنیدی

صدای سیاهی ها را که به حلقش فرو می رفتند

شرم می کنی نه؟!!!

دردناک و سردناک است این حس

میدانم برگرد

حتی برای یک بار دیگر

آدمک آبی صدای همهمه قطراتت را از دور شنیده

این غرق انصاف نیست

برگرد

حتی حتی اگر زباران

و باز حتی اگر زسایه ای سبز دریغ می گنی

بقدر نگاهی سرد از دور

برگرد

اما برگرد